BURGER McDO

Ayokong mag-drama, magpakasenti o maging malalim sa unang post ko sa Filipino pero parang malabo yatang mangyari ito. Mas expressive ako sa lenguwaheng ito at mas sanay akong magsulat ng mga Tagalog na artikulo. Mahirap din naman talagang mag-Ingles at hayaan niyo muna akong magbreak sa paghahalukay ko ng malalalim na Ingles sa baul kong kumpara kay Lio Loco, ay mababaw lang at konti ang laman. Isipin mo na lang na kumakain ka ng Burger Mcdo kapag binabasa mo ang mga artikulo ko at ang kay Lio Loco nama’y pwede mong i-compare sa Burger King Whopper. Aminado naman akong super-saiyan ang kaibigan ko kapag Ingles-inglesan na ang labanan. Minsan kelangan ko pang magbuklat ng dictionary para maintindihan ang mga salitang ginamit nya. Sa totoo lang, mahirap mag-Ingles lalo na pag wala ka sa mood at pag pinilit mo’y worst lang na artikulo ang kalalabasan.

Minsan naiisip kong baka may mga hindi nakakaappreciate na mga sinusulat ko. Ganoon naman talaga ang buhay, mahirap i-please lahat ng tao. Maaari ring hindi lang dahil sa Ingles ito nakasulat kundi hindi rin nila hilig basahin ang mga posts ko. Hindi nila maappreciate at hindi nila maintindihan. Iba na kasi siguro ang trend ngayon, mas demanded ang mga istoryang liberal at humahamon sa mga konserbatibo. Masyadong nang sikat ang kaibigan kong si Lio at namemention ko na naman sya sa ulit. Isa siya sa mga sumusulat ng istilong nabanggit ko. Wala naman akong protesta sa mga nasusulat ng kaibigan ko. Ganoon lang talaga siya katotoo at wala akong karapatang pagsabihan siyang ilimita ang mga gusto nyang ipahayag. Iyon nga lang hindi ako makapagcomment kapag binibisita ko ang site niya at gusto pa naman nyang sana’y may masabi ako. Minsan naiisipan ko na ring sumulat ng kagaya ng sa kanya pero niloloko ko lang ang sarili dahil hindi ko kyang magsulat ng ayon din sa kanya’y barubal at liberal na pananalita.

Ayokong magsulat ng mga bagay na hindi ako komportable. Ayoko ring baguhin ang istilo ko dahil sa mga nagdidikta sa aking borong-boro na sila sa pagiging konserbatibo ko, sa mga istorya kong sentimental at may kadramahan ang pinupunto. Hindi dahil hindi ka nagsusulat ng mga kuwentong dapat ay ikinukulong mo lang sa pribado mong kahon ay hindi ka na totoo o at isa ka nang mapagkunwari. May tamang lugar kung saan mo dapat ipahayag ang mga ganoong kuwento. Hindi naman din sa dahil nagpapakabanal ako kundi hindi  ko lang talaga ma-imagine na makapagsulat ng mga artikulong  may parental guidance ang tema at may minority limitation. May kanya-kanya rin naman tayong istilo at minsan wala na rin akong pakialam kong may makakaappreciate ng mga sinasabi ko. Kung hindi nila ako naiintindihan ay natatawa ko na lang iniisip na problema na nila iyon.

Sa totoo lang, nakakawala ng stress ang pagsusulat lalo pa’t madalas akong mabore sa trabaho sa nakaraang apat na buwan. Dito ko na lang binubuhos sa blog na ito lahat ng mga hinaing ko at kuwento kong sana’y may bumasa at kahit paano’y magkomento. Ito na siguro ang bespren ko sa ngayon kahit may mga araw nga lang na hindi ko sya napagkukuwentuhan dahil wala akong masabi, busy sa work at wala sa mood. Kadalasan kapag malungkot ako, doon pa nga ako nakakapagsulat. Minsan kasi ang hirap ispelengin ang buhay. May mga oras na masaya ka at mamaya nagpapakasenti ka na lamang bigla dahil nasira ang araw o gabi mo dahil sa problema. Abnormal nga raw ang mga taong walang problema. Isipin mo na lang na  inherent na ito sa buhay mo at kelangan may current ka or extension para matransfer o mabaling ang iniisip mo. Gaya ng blogsite na ito, wala mang pakialam ang mga nagbabasa ng sinasabi ko ay uulitin ko na namang sabihin hindi ko na problema ito,sa kanila na iyon and at least napasa ko. Patawa ko lang ‘to pero salamat sa nagbabasa at umiintindi ng mga sinasabi ko.

Magsasawa nga rin siguro ako sa mga pinagsusulat ko at maaring mag-iba  rin ako ng istilo. Lahat naman nagbabago. Lahat pwedeng pag-aralan. Lahat pwedeng gawin Nasa sa’yo lang naman iyon kung sa tingin mo’y mabuti o masama ang ginagawa mo. Iniisip kong maaring ganito rin ang gagawin ko sa ibang aspeto ng buhay ko. Siguro magsasawa rin ako sa mga tipo ng damit na sinusuot ko, sa musical genreng kinahuhumalingan ko, sa mga taong parang kung minsa’y wala akong choice makasama o dun sa mga dati pang sanay at sawa na ako sa pakikitungo, sa lugar na tinutuluyan ko, sa sapatos at tsinelas na suot ko,sa instant noodles na paborito ko, sa coin purse na meron ako at sa iba pa na maaring sawa na akong gawin at isipin .

Hindi ko alam kung paano tatapusin ang post na ito pero kapag ini-scroll mo na pababa at next post na ay ibig sabihin wala na akong masabi. Malamang ay tawagin na ako ng boss ko at kelangan ihanda ko na ang sarili ko sa mga komento niya sa report na ginawa ko. Sana kahit paano’y may sense ang mga nasabi ko at kung mayroon mang naboro’y pasensya na lang kayo. Gusto ko lang talagang magsalita kahit dito dahil panis na ang laway ko sa maghapong katahimikan ng aming departamento habang tutok kaming lahat sa mga laptop na gusto ko nang ihagis sa mga taong kinaiinisan ko. Isama mo na dyan ang boss ko at isipin niyo na lang ulit na nagbibiro lang ako. Ayoko namang mawalan ng trabaho dahil lang uminit ang ulo ko pero siyempre hindi ko nman talaga magagawa ang bagay na sinasabi ko.